Cukrzyca, z łaciny inaczej zwana diabetes mellitus jest chorobą, która towarzyszyć nam może już od najmłodszych lat. Jest to niezmiernie uciążliwa choroba, objawiająca się w dwóch różnych typach. Rozróżniamy bowiem cukrzycę typu pierwszego – inaczej zwaną również insulinozależną, oraz cukrzycę typu drugiego, posiadającą również inną nazwę – insulinoniezależną. Różnica pomiędzy obydwoma typami jest znaczna. Pierwszy typ cukrzycy, występuje u chorych zdecydowanie rzadziej niż drugi. Rozpoznanie cukrzycy typu pierwszego może nastąpić już nawet u dzieci i osób młodych, co nie zmienia faktu, iż równie dobrze choroba może się ujawnić także u osób w jesieni swoich lat.
Typ pierwszy cukrzycy, spowodowany jest brakiem insuliny we krwi na skutek rzeczywistego uszkodzenia komórek beta wysepki Langerhansa trzustki. Są to komórki odpowiedzialne za wytwarzanie w organizmie człowieka insuliny. U osób młodych, najczęściej zaobserwować można szybkie tępo niszczenia komórek. Przeciwnie sprawa się miewa w przypadku osób starszych, gdzie tępo niszczenia komórek jest wolne. Osoby z tym typem cukrzycy uzależnione są od zewnętrznego podawania insuliny, albowiem w ich organizmie substancja ta podawana jest w ilościach znikomych, lub nawet niekiedy w ogóle nie występuje w organizmie. Insulina podawana jest dożylnie za pomocą strzykawki. W zależności od ilości wydzielanej insuliny w organizmie, lekarz przypisuje odpowiednie dzienne dawki insuliny, które osoba chora musi przyjmować. Co ciekawe, osoby z rozpoznaną cukrzycą typu pierwszego, statystycznie częściej chorują na choroby autoimmunologiczne, takie jak chorobę Addisona, chorobę Gravesa-Basedowa, czy też chorobę Hashimoto. Ostatnie badania wskazują również fakt, że u osób pochodzenia azjatyckiego oraz afrykańskiego istnieje inny rodzaj cukrzycy typu pierwszego, który objawia się brakiem procesu autoimmunologicznego.
Cukrzyca typu drugiego, występuje zdecydowanie częściej niż typ pierwszy. Jest ona również zdecydowanie mniej niebezpieczna dla życia i zdecydowanie mniej uciążliwa dla osoby chorej. Ta bowiem, nie musi przyjmować dożylnie insuliny, która pozwala jej na sprawne funkcjonowanie. U chorych na ten typ cukrzycy, zaburzone jest zarówno działanie jak i ilość wydzielanej insuliny w organizmie. W początkowym stadium choroby, wydzielanie insuliny jest stosunkowo wysokie, jednakże w miarę postępowania choroby, proporcjonalnie się ono zmniejsza, co jest spowodowane coraz to większym zniszczeniem zbyt mocno obciążonych komórek beta wysepki Langerhansa. Niestety do dziś nie zostały wyjaśnione przyczyny rozwoju tej choroby. Leczenie cukrzycy typu drugiego, polega najczęściej na stosowaniu odpowiedniej diety cukrzycowej, aplikowaniu właściwych leków doustnych, mających w skrócie za zadanie podwyższenie wydzielania insuliny w organizmie oraz zablokowanie wydzielania glukozy. Oraz utracie masy ciała poprzez wysiłek fizyczny. Cukrzycy typu drugiego, często towarzyszy skłonność do otyłości, dlatego też niezmiernie ważnym aspektem walki z tą chorobą jest regularny wysiłek fizyczny. Najgorsze w tym typie choroby jest to, iż może ona pozostać przez wiele lat nie wykryta, przez wzgląd na niską zawartość hiperglikemii, która wywołuje klasyczne objawy cukrzycy. Co gorsza, w trakcie postępowania nie wykrytej jeszcze cukrzycy, postępować mogą powikłania związane z problemami zdrowotnymi, takimi jak problemy z ciśnieniem, układem krwionośnym czy funkcjonowaniem co niektórych narządów. Chorzy na cukrzycę typu drugiego, powinni szczególnie wystrzegać się otyłości w okolicy brzusznej, albowiem hamuje ona wydzielanie insuliny.
Nie są to jedyne występujące typy cukrzycy. Mówiąc prawdę, jest ich znacznie więcej, lecz są stosunkowo mało popularne, a co za tym idzie, informacji na ich temat jest znacznie mniej. Nie znaczy to oczywiście, że lekarze nie potrafią sobie z nimi poradzić – w każdym razie nie gorzej niż w przypadku poprzednich dwóch typów. Istnieją jeszcze takie typy cukrzycy, jak chociażby cukrzyca ciężarnych, cukrzyca noworodkowa, czy też cukrzyca związana z zaburzeniami genetycznymi. Cukrzycę mogą również wywołać leki lub substancje chemiczne, oraz zakażenie. Nie jest to choroba, którą należy lekceważyć, miejmy to więc na uwadze.